Menu Home

Dag nacht

We zijn ondertussen weer enkele weken verder en de winter is hier nu echt wel aan zijn laatste stuiptrekkingen begonnen. Het tapijt van witte goud dat hier al maanden ligt, wordt elke dag dunner en verdwijnt nu letterlijk als sneeuw voor de zon.

Gisteren (6 mei 2017) was het wel een speciale dag, want na enkele regenachtige dagen heeft het de laatste 24 uur regelmatig weer hevig gesneeuwd, waardoor er zich ondertussen een nieuw sneeuwtapijt heeft gevormd. De eerste keer ooit dat ik sneeuw zie in mei. En dat terwijl we dachten dat de lente ondertussen begonnen was…

Drie weken geleden was er van die lente ook nog geen sprake. Integendeel. Dennis en Tom hebben Tromsø toen op een regenachtige manier leren kennen. Na wekenlang winterweer met een afwisseling van sneeuw en veel zon, werd het weertype eerder wat herfstachtig. En dat hebben we geweten!

Eindelijk was het zo ver om m’n eerste Belgisch bezoek te ontvangen. Deze eer was weggelegd voor Dennis en Tom, die een week verlof hadden en drie dagen hadden ingepland om op visite te komen bij mij en Tromsø te verkennen. Dennis is avontuurlijk ingesteld en het minste wat je kan zeggen is dat hij in zijn nopjes was.

De eerste dag hebben we het vrij rustig gehouden. Nadat ik hen na hun aankomst in de namiddag wat wegwijs heb gemaakt in de stad, zijn we wat gaan drinken in het Blå Rock Café (een gezellig eetcafé waar je als het ware in de rockmuziek-wereld wordt ondergedompeld).

’s Avonds begon het avontuur pas echt. We zijn toen namelijk met Alex naar ons Sami Adventure kamp gereden, zodat ik (een deel van) mijn werk kon laten zien aan Dennis en Tom, en om hen kennis te laten maken met onze rendieren. Één probleem: de rendieren stonden niet op hun gebruikelijke plaats.. Aangezien het kamp vrij groot is, wist ik nog een plaats waar de rendieren konden zijn, maar dat was een eindje stappen.

Op goed geluk begonnen we aan onze avontuurlijke tocht door het donker. De eerste honderd meter verliepen nog vrij vlot en zakten we nog niet zo diep weg in de sneeuw. Maar verderop had zich -door de zware regenval eerder die dag- een hele zone met water opgestapeld, waardoor een groot deel van het kamp onder water stond, onder de laag sneeuw. Met andere woorden: we zagen sneeuw, maar zakten er helemaal in weg, met natte voeten tot gevolg…

Alex liet het meteen afweten en ging terug richting auto. Dennis, Tom en ik hebben toch nog doorgezet en zijn uiteindelijk met onze doorweekte voeten op de plaats geraakt waar de rendieren soms ook staan. Maar helaas waren ze daar ook niet aanwezig. Na nog wat rondgelopen te hebben (over heuvels, door sneeuw en water) zonder resultaat, zijn we op den duur ook maar teruggekeerd naar de auto, waar Alex al opgewarmd was. De rendieren bleken later ondergebracht te zijn naar een andere plaats wegens de slechte weeromstandigheden.

Gelukkig hebben we die nacht onze schoenen droog gekregen en hebben we de volgende dag een fikse wandeling gemaakt richting de cable car, waarmee we bovenop de Storsteinen berg een volledig overzicht hadden over het eiland. Daarna zijn we verder gewandeld richting de universitaire campus, waar ook een zone is met rendieren. Daar hadden we na een tijdje zoeken gelukkig wel een meevaller zodat Dennis en Tom toch nog rendieren hebben kunnen zien.

’s Avonds zijn we noorderlicht gaan jagen, maar helaas was de activiteit niet hoog genoeg waardoor we het licht niet met het blote oog hebben kunnen zien. Het was enkel fotografisch waarneembaar.

De daaropvolgende dag was het tijd voor mij om het vliegtuig richting België te nemen. Dennis en Tom vlogen in de avond door naar Oslo, waar zij hun vakantie gingen voortzetten, maar mijn vakantie begon dus ’s morgens al. Als je de zes uur transfer op het vliegveld in Oslo niet meerekent toch. Ik was om 8u vertrokken in Tromsø, en pas rond 18 kwam ik aan in België. Lang leve transfers! (Sarcasme)

Mijn tiendaagse in België was volgepland met het weerzien van vrienden en familie, waarin ik tussendoor ook nog wat tijd moest maken om wat administratief werk in orde te krijgen, zoals mijn internationaal reispasspoort wat ik nodig had om mijn Noorse rekeningnummer volledig te activeren.

Dat administratief werk is volledig in orde gekomen. Ook heb ik een feestje gebouwd op I Love The 90’s, ben ik een dagje naar zee geweest én was er een klein familiefeestje voor de 80e verjaardag van mijn grootvader. Helaas had ik uiteindelijk te weinig tijd om af te spreken met iedereen die ik wou zien. De tien dagen zijn voorbijgevlogen alsof het niks was. Ik ben toch blij dat ik het grootste deel van mijn vriendenkring heb teruggezien.

18 april was het tijd om terug te keren naar Tromsø. Dat was de bedoeling toch. Aangezien Jan -waarmee ik al bevriend ben sinds de kleuterklas- ook enkele dagen vrij had, en op Brussels Airport werkt, hadden we besloten om samen te reizen. De check-in en security controle verliepen vlot, maar toen het tijd was om te boarden bleek de vlucht overboekt te zijn, waardoor we het vliegtuig niet op konden en een andere vlucht moesten nemen.

Dat betekende dat we onze bagage eerst nog moesten gaan terugzoeken, om nadien weer de hele check-in en security procedure te volgen. Als klap op de vuurpijl was ik bij de security controle mijn boarding pass nog kwijtgespeeld én was het nietmeer mogelijk om in Tromsø te geraken die dag, waardoor we moesten overnachten in Oslo, om de dag nadien een vlucht naar Tromsø te nemen. Wat een gedoe.

We zijn uiteindelijk wel in Tromsø geraakt, welliswaar 12 uur later dan gepland, maar we hebben er toch weer een verhaal bij.

Voor Jan was het niet de eerste keer dat hij in Tromsø was. Hij was hier in november al eens geweest, toen ik hier nog niet woonde. Dus hij kende de stad al een beetje, waardoor ik hem niet echt enorm wegwijs moest maken en we een rustige eerste dag hebben gehad met een goeie wandeling door stad en natuur, waar we ook de rendieren hebben gezien.

Op dag twee hebben we hetzelfde gedaan, en hebben we een fikse wandeling gemaakt door de natuur, via de kustlijn naar de stad, richting het vaste land met de bedoeling om met de cable car naar het hoogste punt van de berg te gaan, maar de cable car was helaas gesloten door de sterke wind. Dan zijn we teruggegaan naar het eiland en heb ik Jan enkele mooie plaatsen getoond.

’s Avonds zijn we samen met Gigi en enkele andere vrienden wat gaan drinken, waarna Jan en ik op noorderlichtjacht wilden gaan. Aangezien het de eerste nacht te bewolkt was, leek het nu het ideale moment ervoor omdat er deze keer geen wolkje aan de lucht was. Één probleem: na middernacht was het nog steeds niet echt donker, en zagen we zelfs nog wat zonlicht schemeren aan de horizon, waardoor het dus onmogelijk was om nog noorderlicht te zien. Het was ook meteen mijn eerste kennismaking met een nacht die nietmeer volledig donker werd..

Gelukkig had Jan bij zijn vorige bezoek aan Tromsø wel al noorderlicht gezien. We waren beiden onder de indruk dat het nietmeer volledig donker werd. Speciaal gevoel!

De dag nadien was het tijd voor Jan om terug te keren naar België. Hij zei dat hij heeft genoten van de omgeving, natuur en rust, en dat zijn batterijen weer volledig opgeladen waren, hoewel we op 2 dagen toch meer dan 30km hebben gewandeld. Maar de rustige omgeving doet iets met een mens, op positieve wijze.

Ik had nadien nog een tijdje verlof, aangezien we recht tussen het winterseizoen en zomerseizoen in zaten. Daar heb ik dan ook ten volle van genoten. Nadat Jan weg was, is er ’s nachts op enkele uren tijd nog zo’n 20cm sneeuw bijgevallen. Omdat dit wel eens de laatste sneeuw van het seizoen zou kunnen geweest zijn (dacht ik op dat moment toch), was dat het ideale moment om een nachtelijke wandeling te maken bij daglicht, in de hevige sneeuwval. Zalig en speciaal gevoel! Uiteindelijk bleek het toen toch nog niet de laatste sneeuwval geweest te zijn, aangezien het gisteren dus (6 mei) nog bijna de hele dag serieus heeft gesneeuwd.

De voorbije periode was het weer super zonnig en begon de sneeuw dus geleidelijk aan te smelten, waardoor we allemaal een lente-gevoel kregen. In die periode heb ik veel gewandeld en gerelaxt, waardoor ook mijn batterijen weer volledig zijn opgeladen.

Elke nacht merk je dat het ’s nachts minder donker wordt. De ‘avondschemering’ die er enkele weken geleden nog was in het midden van de nacht, is ondertussen verdwenen, en vanaf half mei zal de zon zelfs helemaal nietmeer onder de horizon verdwijnen. Vanaf dan is het de periode van de middernachtzon en gaan we dus 24/7 volledig daglicht hebben, en dat tot eind juli.

Pas rond september gaan de nachten weer donkerder worden, om vanaf november de zon weer enkele maanden vaarwel te zeggen.

Categories: Mijn Verhaal Nieuw leven Noorwegen

Glenn Smeers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *