Menu Home

Polar Low

Vorig weekend heb ik opnieuw een hoogtepunt bereikt, en deze keer letterlijk: Samen met een kameraad -William- heb ik de 421 meter hoge Storsteinen Mountain beklommen, van waarop je een fantastisch uitzicht hebt over heel Tromsø. Ben best wel fier op mezelf dat ik de top bereikt heb, want het is een steile berg zonder echte wandelpaden, dus eigenlijk ook een beetje gevaarlijk en zéér vermoeiend. Maar het is me gelukt en heb echt superhard genoten van het geweldige uitzicht over het eiland waar ik woon. Op de top hebben we wat gegeten en na het bekomen van de beklimming en het nemen van de nodige foto’s zijn we uiteindelijk veilig met de kabelkar terug naar beneden gegaan.

We hebben trouwens geluk gehad dat we op zaterdag de berg hebben beklommen, want na de heerlijke winterse week is op zondag de dooi keihard binnengevallen. Zo hard dat er zelfs een weeralarm was afgekondigd met code rood, met wind tot 100km/u en meer. Niet ver ten oosten van ons was het zelfs code paars(!), de zwaarste code wat bestaat.

Toegegeven, ik moet bekennen dat ik toch wel een beetje schrik heb gehad op zondag. Het waaide zo super hard dat het hele gebouw mee bewoog, de ramen, deuren en muren trilden helemaal mee met de wind. Ik ben de ‘stormen’ in België gewend: rukwinden die komen en gaan. Dan eens een rukwind van 100km/u, dan even windstil om nadien weer een andere rukwind te hebben. Kortom: rukwinden in tussenpozen. Maar hier was dat anders. Het bleef urenlang continu aan één stuk door waaien en waaien, zonder ophouden. Een hele nacht (en dag) lang. Dit had ik nog nooit meegemaakt.

En dan nog eens een boom zien knakken als een lucifer door de felle wind, recht in ons zicht vanuit het raam, plus de regen erbij… Het zorgde er helemaal voor dat van het mooie winterweer totaal geen sprake meer was. Meer nog: het heeft tot en met donderdag(!) regelmatig geregend bij temperaturen boven de 5 graden, waardoor er uiteindelijk nog maar amper sneeuw te zien was.

Daarom ben ik deze week ook vooral binnengebleven. Er viel toch niet zo gigantisch veel te beleven voor mij. Gebeurt bij iedereen wel eens. Solliciteren kan ik toch online en ook ander administratief werk heb ik via de computer in orde kunnen maken.

Grote kans trouwens dat dat solliciteren trouwens nietmeer nodig is! Jawel: de kans is dus zeer reëel dat ik een job heb gevonden! De proefdag -die ik in mijn vorige blog heb vermeld- is helaas niet doorgegaan wegens het slechte weer, maar heb wel een extra sollicitatiegesprek en screening gehad die zeer positief zijn verlopen! En zoals iemand van het bestuur daarstraks nog tegen me zei, is hij er alvast van overtuigd dat ik de job ga hebben.

Meer informatie hierover ga ik in een volgende blog posten van zodra ik de job ook effectief heb, want het heeft geen zin om nu al voorbarige conclusies te trekken en er sowieso al van uit te gaan dat ik de job ga hebben… Ik hoop natuurlijk van wel, en alles wijst erop dat ik aangenomen ga worden, maar binnen een paar dagen heb ik pas écht zekerheid.

Tot dan blijf ik echter nuchter en realistisch. Ben al vaak genoeg van een kale kermis thuisgekomen en heb ondertussen mijn lesje dus wel geleerd. Maar natuurlijk blijven we positief en blijven we ons uiterste best doen! (Stiekem ben ik er trouwens ook van overtuigd dat ik mijn volgende blog mag toewijden aan mijn nieuwe job. Maar zoals ik al zei, ik blijf best nog even met de voetjes op de grond.)

Ondertussen is trouwens de winter ook ineens weer teruggekeerd. Zoals ik al zei heeft het tot donderdag regelmatig geregend waardoor alle sneeuw vrijwel gesmolten was, maar sinds donderdagnacht is het terug koud genoeg geworden voor sneeuw.

Vrijdagochtend werden we dan ook wakker met een vers sneeuwtapijt. En dat was nog niet alles: vrijdag in de korte namiddag is het ook plots keihard beginnen sneeuwen, net terwijl ik op wandel was door het centrum. Op sommige momenten sneeuwde het zelfs zó hard dat ik wel moést gaan schuilen! Ik, de persoon die zo van sneeuw houdt, en zo graag door de sneeuw wandelt, die moet gaan schuilen door de hevige sneeuwval. Dat is iets wat je enigszins speciaal kan noemen 😉

Toen ik thuiskwam na een stevige wandeling, was ik bijna veranderd in een sneeuwman. Er had zich een sneeuwlaag van enkele centimeters dik gevormd op mijn pet, jas en rugzak.

En ook dat was nog niet alles: want niet veel later begon het ineens weer gigantisch hard te waaien, wat er in combinatie met de hevige sneeuwval voor zorgde dat we totaal niks meer door de ramen konden zien omdat die helemaal dichtgesneeuwd waren. Bleek dat we een Polar Low over ons heen kregen, ook wel een Arctische tornado genoemd… Dat is een actieve sneeuwdepressie: een term in de meteorologie die gebruikt wordt voor klein lagedrukgebied, dat meestal gepaard gaat met zware windstoten en een dik pak sneeuw.

Met andere woorden: tijdens het schrijven van deze blog (vrijdagnacht) is er buiten dus een heuse sneeuwstorm aan de gang. De wind is intussen wel al wat gaan liggen, maar de sneeuwvlokken blijven vrolijk verder uit de lucht dwarrelen… Update zaterdagochtend: volgens de meest recente officiële metingen heeft de storm uiteindelijk gezorgd voor een sneeuwtapijt van ruim 30 cm!

Benieuwd wat dat de komende dagen gaat geven! De voorspellingen zijn voor mij als winterliefhebber allesinds zeer rooskleurig te noemen: de hele week zou het overdag niet warmer dan -2°C worden (met tegen het einde van de week zelfs -8°C overdag), en ’s nachts zou volgens sommige voorspellingen de temperatuur tegen het einde van de week zelfs kunnen zakken tot rond de -20°C met geregeld kans op wat extra sneeuw!

Hopelijk zal ik op één van de komende winterse dagen deze week uitzonderlijk eens een tussentijdse blog posten; eentje waarin ik dus hopelijk goed nieuws zal kunnen meedelen over mijn (potentiële) job! Maar dat is voorlopig nog onder voorbehoud. Spannend is het allesinds wel!

Categories: Mijn Verhaal Nieuw leven Noorwegen

Glenn Smeers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *