Menu Home

Back where my world began

Hier ben ik dan: terug in het land waar ik vorig jaar mijn depressie heb overwonnen. De stad waar ik mijn hart ben verloren: Tromsø, het noorden van Noorwegen. Woensdagavond ben ik goed maar uitgeput aangekomen, na een lange dag reizen. Aangezien ik om 9 uur in de ochtend al op de luchthaven van Zaventem moest zijn (midden in de spits dus), was het beter om rond 7 uur te vertrekken.

Dat betekende dus dat ik vrij vroeg moest opstaan, terwijl ik nog tot een gat in de nacht bezig ben geweest met de laatste voorbereidingen, checken en dubbelchecken of ik alles wel ingepakt had en ga zo maar verder. Uiteindelijk heb ik maar ongeveer 2 uurtjes slaap gehad voordat ik weer moest opstaan.

Gelukkig is de spits wat meegevallen waardoor ik zelfs nog wat te vroeg aangekomen was. Beter te vroeg dan te laat natuurlijk. Des te meer de tijd vooruitging naar mijn vertrek, des te meer mijn innerlijke stress zich liet voelen, waardoor ik hevige buikkrampen kreeg. Niks om ongerust over te zijn, het waren gewoon signalen van spanning die wat naar buiten kwamen. Logisch natuurlijk als je op het punt staat om een nieuw leven te beginnen in het buitenland.

Om 10u55 vertrok mijn eerste vliegtuig, richting Oslo. Naast mij zat een Noorse kerel die een aardig woordje Nederlands kon spreken. Zijn eindpunt was Oslo, terwijl ik op het vliegveld daar nog zo’n anderhalf uur moest wachten op mijn volgende vlucht naar Tromsø. Eigenlijk heb ik maar drie kwartier gewacht, want het heeft bijna even lang geduurd om (nog eens) door de check-in en security check te gaan met mijn hele bagage.

So far so good. In Oslo begon ik beetje bij beetje te beseffen dat ik weer in Noorwegen was. Het land waar ik terug wilde zijn. Toen was het tijd voor mijn volgende vlucht, op naar mijn eindpunt! Er zaten opvallend veel Vlaams- en Nederlandstaligen op hetzelfde vliegtuig als mij… Zelfs naast mij zat een koppel Nederlanders, maar aangezien ik niet echt zin had om te socializen heb ik gedaan alsof ik Engels sprak. Was echt niet in de mood om een gesprek aan te gaan met iemand.

Niet dat ik mij niet goed voelde. Integendeel! Het besef dat ik terug in Noorwegen was deed mij echt glunderen. Maar het was toch wel een vrij uitputtende en emotionele dag, waardoor ik het liefst even ‘alleen’ wilde zijn met wat tijd voor mezelf.

Rond 16u30 was het zo ver: het vliegtuig landde op het vliegveld en ik kon eindelijk zeggen dat ik in Tromsø was aangekomen. Ik stapte uit het vliegtuig en werd meteen verwelkomd door een stevige regenvlaag, die me kleddernat maakte. Gelukkig was ik hierop voorbereid want ik had de laatste dagen de weerberichten continu in de gaten gehouden, waarin ik zag dat het twee weken aan een stuk had gevroren en gesneeuwd, en nét op de dag dat ik aankwam het ineens een pak warmer werd (tot zelfs bijna 8 graden boven nul), met hevige regenbuien en wolkbreuken.

Binnen aan de bagageband stond mijn huisgenoot Gigi mij al op te wachten. Het was een blij weerzien want we hadden elkaar een volledig jaar nietmeer gezien. De laatste keer was de dag dat ik vorig jaar terug naar België vertrok vanuit Noorwegen, op een dikke week na exact een jaar geleden.

Onderweg naar de bushalte werd pas echt duidelijk hoeveel regen er al was gevallen die dag. Alle wegen waren veranderd in kleine rivieren (wegens de vele heuvels hier), en de enorme plassen overal waren tot meer dan 10 centimeter diep. Gelukkig had ik toch mijn sneeuwschoenen aan, waardoor ik geen natte voeten kreeg.

Aan de bushalte en op de bus even bijgepraat met Gigi, terwijl ik buiten zag dat de sneeuw die de laatste dagen was gevallen (er lag ruim 70 centimeter), zich toch niet gewonnen gaf aan de regen. En aangezien het terug iets kouder begon te worden in de avond, begon de gesmolten sneeuw/regen-smurrie terug aan te vriezen waardoor het op sommige plaatsen spekglad werd en je niet deftig kon wandelen.

Gelukkig zijn ze er hier in Noorwegen snel bij om te strooien. Dat doen ze hier trouwens niet met zout, maar met kleine steentjes. Deze steentjes hechten zich vast in het ijs waardoor je meer grip hebt tijdens het wandelen, en dus minder kans om uit te glijden. Dit was enkel zo op de wandelpaden, want de straten zelf waren allemaal wel goed open en berijdbaar voor auto’s en bussen.

Niet veel later dan toch zonder enige kleerscheuren tot bij Gigi geraakt. Toen kreeg ik plots een speciaal gevoel: ik was THUIS gekomen! Na de kleine rondleiding in het appartement even tijd genomen om te bekomen van de reis en wat te rusten, waarna Gigi rijst heeft gemaakt op Italiaanse wijze in een saus met verschillende soorten kaas. Wat smaakte dat na een hele dag niet gegeten te hebben!

Na het eten heb ik dan even de tijd genomen om mijn vrienden en familie in België op de hoogte te brengen van mijn goede aankomst, waarna ik een rustig avondje heb gehad en niet te laat ben gaan slapen.

Donderdag heb ik uitgeslapen (het was nodig), en heb me daarna op het gemak klaargemaakt om de stad terug even te verkennen en nog enkele formaliteiten te regelen, papieren die ik hier in orde moest brengen. Ik moest eerst een toelating bij de politie gaan halen, dat ik officieel in Noorwegen zit, om deze nadien aan de desbetreffende instanties af te geven, die helaas al gesloten bleken te zijn. Dat ben ik dan dus op vrijdag gaan doen.

Eigenlijk had ik een week de tijd om dit in orde te brengen, maar aangezien ik zo snel mogelijk wil integreren heb ik dus reeds zo veel mogelijk in orde gemaakt. Bij de NAV (de plaatselijke VDAB) stonden ze er zelfs van versteld dat ik 2 dagen na mijn aankomst al daar was om dit te regelen, omdat de meeste mensen in mijn geval vaak eerst een week ‘vakantie’ nemen alvorens ze zich komen aanmelden. Maar zo redeneer ik niet. Ik wil zo snel mogelijk aan de slag, ik wil onmiddellijk mijn nieuwe leven beginnen hier in het Hoge Noorden!

Sinds vrijdag is dus al mijn papierwerk in orde. Alle vergunningen zijn geregeld en vanaf nu kan ik dus officieel op zoek naar een job hier in Noorwegen! Het enige wat nog afgehandeld moet worden is dat ik nog een Noors ID-nummer moet krijgen. Dat is een soort vergunning die je nodig hebt om nationaal geregistreerd te worden en zodat ik onder de Noorse wetgeving val. Je kan dit nummer ook enkel krijgen als je van plan bent om langer dan zes maanden in het land te blijven. Vanaf dat ik dit nummer heb voldoe ik dus aan alle Noorse normen.

De aanvraag voor dit Noorse ID-nummer is ondertussen ook al ingediend bij de politie, en nu moet ik in de loop van volgende week nog even langsgaan om dit definitief af te handelen. Daar heb ik ook al een afspraak voor. Ook ga ik mij zo snel mogelijk inschrijven om avondlessen Noors te volgen. De basis ken ik al, want die heb ik het voorbije jaar online wat geleerd, maar met avondlessen te volgen kan ik laten zien dat ik er volledig voor wil gaan, en samen met mijn Noorse ID-nummer heeft dit alleen maar voordelen in mijn zoektocht naar een job!

Qua weertype is het hier sinds woensdag trouwens nog niet echt veel veranderd. Het heeft tot nu toe dagelijks toch wel regelmatig geregend waardoor de 70 centimeter sneeuw die hier lag ondertussen gedooid is naar zo’n 30 centimeter, en het ijs op de wandelpaden is volledig weg. Vanaf vanavond voorspellen de weerberichten wel opnieuw een lange vorstperiode met regelmatig kans op wat sneeuw. Het ideale weer voor mij dus! Ook wordt in de loop van de week de kans op noorderlicht weer groter. Kan niet wachten om dit geweldige spektakel opnieuw te kunnen aanschouwen, want het is al een jaar geleden dat ik het nog heb gezien!

Categories: Mijn Verhaal Nieuw leven Noorwegen

Glenn Smeers