Menu Home

22/3: Terreur in België

22/3: Terreur in BelgiëDat België is getroffen door zware aanslagen, daarover hoef ik niet meer in detail te gaan. Na Amerika (11 september 2001), Madrid (11 maart 2004), Londen (7 juli 2005), Parijs (13 november 2015), Ankara (10 oktober 2015), enz… Zijn Zaventem en Brussel op 22 maart 2016 helaas ook in de handen gevallen van terroristen.

Iedereen gaat daarmee om op zijn eigen manier. De ene persoon is de andere niet. Terwijl de ene persoon hier rustig mee kan omgaan en alles kan relativeren, heeft de andere persoon het moeilijker om deze dingen een plaats te kunnen geven. En ja, ik hoor bij deze laatste groep. Angst heb ik niet, maar ik trek mij deze aanslagen wel heel hard aan.

En daarom wil ik even mijn persoonlijke mening kwijt.

Het zijn niet de aanslagen op zich die ik mij enorm aantrek, maar vooral het menselijk leed dat erbij komt kijken. Ik weet ook wel dat deze dingen helaas zo goed als dagelijks gebeuren overal ter wereld, maar nu het zo dichtbij is gebeurd, nu pas besef ik het effect ervan. Voor vele mensen is de wereld voorgoed veranderd. Niets zal ooit nog hetzelfde zijn.

Er zijn mij wel enkele dingen opgevallen aan de verschillende manieren van verwerking. Sommigen trekken zich terug in hun cocon waarin ze denken veilig te zijn. Anderen beseffen precies nog niet helemaal wat er aan de hand is. Nog anderen zijn sterk genoeg en hebben de draad van het ‘gewone leven’ al weer opgepikt. Ook lijken er mensen te koppig te zijn en gewoon aan hun eigen trots te denken. Om over politieke standpunten nog maar te zwijgen.

Ik ga niet iedereen over dezelfde kam scheren natuurlijk, en zoals ik al zei gaat iedereen er op zijn eigen manier mee om, maar het zijn dingen die ik heb gemerkt en feiten waar we niet onder uit kunnen.

Dit is tegelijkertijd het moment dat we elkaar het meest nodig hebben. Dat iédereen elkaar nodig heeft. Dat we samen sterk staan en ons niet laten doen! Het moment van samenhorigheid. Zet je religie en koppigheid (even) opzij en laat zien dat je een mens bent. Als er één moment is om solidair te zijn met elkaar, om te laten zien dat je om deze wereld geeft, dan is het nu.

Je kan natuurlijk gewoon verdergaan met je leven, of doen alsof er niets gebeurd is. Uiteindelijk gaan we allemaal verder en moeten we er allemaal mee leren leven. Maar nu doet de kans zich voor om solidair te zijn, dus grijp deze kans dan ook.

Ikzelf ben van plan om naar de nationale rouwmars tegen angst te gaan, komende zondag in Brussel. Ik heb daar nood aan. Dit heeft voor mij prioriteit, Pasen ga ik dit jaar aan me laten voorbijgaan. Hoewel ik niet persoonlijk betrokken ben bij de aanslagen, moet ik toch heel wat verwerken hierover. En dat wil ik doen op deze manier, door mee te doen met de rouwmars.

Niet iedereen denkt daar hetzelfde over. Alle respect daarvoor. Sommigen zijn liever bij hun familie. Anderen hebben geen nood om aan zo’n mars mee te doen. Dat kan ik allemaal goed begrijpen. Je verwerkt het en gaat ermee om hoe je zelf wil. Maar doe alstublieft niet alsof er niets aan de hand is. Doe je ogen open. Want er zijn eerlijk gezegd nog velen die oogkleppen op hebben.

Kom desnoods samen met je familie, om de samenhorigheid nog eens extra te laten voelen. Het is naar mijn mening tijd om op straat te komen, om actie te ondernemen. Om er te zijn voor onze naasten.

Misschien trek ik het mij allemaal veel te hard aan, maar hoe dan ook is dit MIJN persoonlijke visie over de hele toestand. Iedereen heeft zijn eigen visie. Alle respect voor. Maar kijk eens rondom je. De hele wereld is gehuld in terreur. Kruip niet weg daarvoor. We moeten er inderdaad mee leren leven en ons eigen leven verder zetten, maar we kunnen op zijn minst ook eventjes stilstaan bij de feiten die zich hebben afgespeeld. Al is het maar voor één dag. Doe het uit solidariteit voor de vele slachtoffers die overal ter wereld vallen. En laten we ook niet zomaar oordelen vellen over elkaar. Samenhorigheid, dat is wat telt in deze tijden.

Ik ben me ervan bewust dat ik met deze blogpost waarschijnlijk wat kwaad bloed zou kunnen zetten. Ik viseer niemand individueel, maar met deze algemene conclusie die ik heb kunnen maken op basis van vele reacties wou ik toch wel even mijn persoonlijke visie kwijt. Alvast excuses voor degenen die zich eventueel aangevallen zouden voelen, dat is niet de bedoeling. Dit is gewoon mijn visie; mijn kijk op de hele situatie.

 

UPDATE 27/03: Wegens veiligheidsredenen is de eerder vernoemde rouwmars helaas uitgesteld naar een latere datum. Er is volgens de minister van Binnenlandse zaken Jan Jambon te weinig politiecapaciteit voorhanden om de veiligheid te kunnen garanderen.

“Gezien we nog altijd in dreigingsniveau 3 zijn. Gezien ook de lopende onderzoeken in het terrorismedossier en gezien deze onderzoeken ook heel wat politiecapaciteit vergen op het terrein. En gezien het onze prioriteit is om de politie toe te laten om het onderzoek in de best mogelijk omstandigheden te doen, nodigen we de burgers uit om morgen niet te manifesteren.”
Die boodschap gaf de minister samen met burgemeester van Brussel Yvan Mayeur aan zijn zijde.

Jambon en Mayeur zeiden dat ze begrijpen dat iedereen uiting wil geven aan zijn emoties. “Wij denken dat het goed is om deze manifestatie over enkele weken wel te organiseren.”

Bron: deredactie.be

Categories: Eigen Mening Terreur

Glenn Smeers

2 replies

  1. Ik dacht dat ik de enige was die het zich zo hard aantrok… ik heb echt de hele namiddag geweend dinsdag, en ook ’s avonds in bed heb ik mezelf in slaap geweend… ook nu nog als ik er aan denk krijg ik de kop in de keel en tranen in mijn ogen… maar nu naar Brussel gaan, dat durf ik gewoon niet… ik sluit me nu ook liever even op, ik durf de drukke plaatsen niet meer op te zoeken.. ik snap dat we er nu voor elkaar moeten zijn en samenhorig moeten zijn, maar door met grote groepen bij elkaar te komen ben ik bang dat ze dat net als een ideale kans zouden zien om nog meer slachtoffers te maken… ik vind het echt vreselijk wat er aan het gebeuren is 🙁

    1. Je bent helemaal niet de enige die het zich zo hard aantrekt hoor Aline… Ook ik moet de hele tijd mijn moed bijeenrapen om toch maar niet in tranen uit te barsten.
      Vandaar dat ik ook naar de rouwmars ga… Om dit samen met mensen die hetzelfde hebben, dit te verwerken.
      Schrik voor nieuwe aanslagen of dergelijke heb ik niet… Dat is iets wat de terroristen willen, dat we schrik hebben, we mogen ons niet laten kennen 😉
      En daarbij, er worden nu gigantisch veel veiligheidsmaatregelen gehouden, dus heb er wel een goed oog in. Laat de angst verdwijnen en de solidariteit nu centraal staan 😉