Menu Home

Curriculum

Ik ben als enig kind opgegroeid in Bilzen en was altijd een stille, verlegen jongen. Van mijn kindertijd heb ik veel dingen proberen te verdringen, daar kan ik helaas niet over in detail treden.

In mijn jonge levensjaren had ik regelmatig last van astma-aanvallen. Tegenwoordig heb ik er zo goed als geen last meer van, maar ik moet natuurlijk wel nog medicatie nemen. Medicatie waardoor ik altijd vrij mager ben gebleven. Ik mag eten wat ik wil, mijn gewicht blijft ongeveer hetzelfde. Dat is iets wat mij nog steeds dwars zit, want zou graag wat kilo’s willen bijkomen.

Tijdens mijn schoolperiode maakte ik moeilijk vrienden en werd ik regelmatig gepest. Ook had ik een zware vorm van faalangst. School legde zo een zware druk op mijn schouders dat ik als kind meer bezig was met studeren omdat ik aan iedereen wou bewijzen hoe een goede leerling ik was. Mama was hier ook vrij streng in. Zij heeft mij altijd énorm hard opgevolgd met mijn huiswerk en testen.

In mijn puberjaren heb ik eigenlijk niet echt gepuberd. Af en toe had ik wel eens ruzie met mijn ouders, maar dat gebeurt bij iedereen. In het algemeen is mijn pubertijd vrij gemakkelijk verlopen. Ook begon tijdens deze periode mijn band met mama hechter te worden.

Ik dacht dat ik een normaal leventje leidde en dat mijn ouders een normaal leven hadden, of laat ons zeggen: ik dacht dat het er in elk gezin zo aan toe ging zoals het bij mij thuis was. Want normaal was het in géén geval. In details ga ik niet treden, maar rond mijn 16e ben ik beginnen beseffen dat het leventje dat mijn ouders en ik aan het leiden waren eigenlijk maar een miserabel leventje was. Tot die tijd dacht ik dat het leven zo hoorde, maar eigenlijk had ik op dat moment geen idee wat ‘gelukkig zijn’ echt betekende.

Lang verhaal kort samengevat: mijn ouders zijn rond mijn 16e gescheiden, waarna ik voorlopig nog bij mijn vader bleef wonen. Uiteindelijk leerde mama iemand anders kennen, is ze er nadien bij ingetrokken, en niet veel later ben ik bij mama en mijn stiefvader gaan wonen. Mijn stiefvader heeft in totaal 7 kinderen, waarvan er al 3 het huis uit waren, en waarvan er 3 eigenlijk niet van hem zijn, maar waar hij voogdij over heeft omdat het kinderen zijn van zijn overleden vrouw. Klinkt ingewikkeld, maar we waren dus een dubbel samengesteld gezin, om het zo te zeggen. Het was wel een hele verandering, want ik kwam als enig kind zijnde plots terecht in een groot gezin.

Mijn stiefbroertjes- en zusjes waren dus jammer genoeg op jonge leeftijd hun moeder verloren. Mama en ik zijn dan ‘in de plaats gekomen’, en in de eerste jaren ging dat goed. Ik bloeide helemaal open, iedereen die me kende zei dat ik in de positieve zin veranderd was, ik werd socialer, spontaner, begon mijn eigen ding te doen, mijn eigen leven te leiden en eindelijk kon ik meer vrienden maken. Kortom; ik kwam uit mijn schulp en besefte eindelijk hoe het voelt om écht gelukkig te zijn.

Mama had het getroffen met mijn stiefvader. Net zoals ik, bloeide ook zij helemaal open. Eindelijk had ze een man gevonden die écht om haar gaf en haar de liefde gaf die ze verdient. Beetje bij beetje begonnen we een hecht gezin te worden, waarna er uiteindelijk een huwelijk volgde. Alles leek perfect te verlopen.

Categories: Mijn Verhaal

Glenn Smeers

1 reply

  1. Ik ben al benieuwd naar je volgende blog! Enig kind zijn is niet altijd zo leuk! Doeiz.